15 listopada br. w budynku kulturalno-oświatowo-sportowym w Łęgu Tarnowskim odbyły się II Zaduszki Łęgowskie. Był to wyjątkowy wieczór, podczas którego historia Małej Ojczyzny przemówiła głosami młodego pokolenia, muzyką i wspomnieniami o ludziach, którzy przed laty tworzyli to miejsce.
Wydarzenie zorganizowała społeczność Społecznej Szkoły Podstawowej w Łęgu Tarnowskim wspólnie ze Stowarzyszeniem Przyjaciół Łęgu Tarnowskiego. Pomysłodawcami i inicjatorami przedsięwzięcia byli członkowie Stowarzyszenia, a współtwórcą scenariusza – Mieczysław Czosnyka Łęgowianin i regionalista, którego wiedza o historii Łęgu Tarnowskiego jest niezwykle bogata i imponująca. Jego pasja, znajomość lokalnych dziejów oraz umiejętność odkrywania zapomnianych historii pozwoliły nadać Zaduszkom szczególną wartość historyczną.
Wśród gości znaleźli się przedstawiciele władz samorządowych, kapłani z parafii pw. Św. Trójcy w Łęgu Tarnowskim i parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Łęgu-Zamościu, a także mieszkańcy oraz przyjaciele miejscowości.
Tegoroczne Zaduszki odbywały się w szczególnym czasie jubileuszu 700-lecia dziejów wspólnoty parafialnej w Łęgu Tarnowskim. Ich hasło – „Gdyby nie Oni, nie byłoby nas…” – podkreślało, jak wiele współczesne pokolenia zawdzięczają tym, którzy żyli przed nimi, tworzyli historię miejscowości i budowali jej wspólnotę. Choć ludzie odchodzą, pozostają obecni w pamięci kolejnych pokoleń – poprzez swoje imiona, historie, dokonania i wartości, które po sobie pozostawili.
Podczas spotkania przywołano siedem postaci związanych z historią parafii i miejscowości.
Pierwszą był ksiądz Sebastian, pleban średniowiecznego Jurkowa, którego imię odnaleziono w rejestrach dziesięciny papieskiej z lat 1325–1327. To najstarszy znany z imienia duchowny związany z początkami miejscowej wspólnoty.
Przypomniano również Jana Amora Tarnowskiego (1488–1561), hetmana wielkiego koronnego i właściciela Tarnowa. Dokument wystawiony przez niego 2 października 1559 roku zachował nazwy związane z historią okolicy: Biadaszek, Tarnowisko, Partyń i Łęgi.
Kolejnym bohaterem był Franciszek Karpiński (1741–1825), poeta polskiego Oświecenia, nazywany poetą serca. W 1792 roku przebywał w Partyniu, szukając schronienia w czasie wojny polsko-rosyjskiej. Jego twórczość, w tym pieśni „Kiedy ranne wstają zorze”, „Wszystkie nasze dzienne sprawy” i „Bóg się rodzi”, do dziś pozostaje częścią polskiej kultury i tradycji.
Wspomniano także księdza Józefa Czerneckiego (1832–1906), proboszcza jurkowskiej (łęgowskiej) parafii w latach 1866–1905, który dokończył budowę kościoła parafialnego w Łęgu Tarnowskim oraz zadbał o jego wyposażenie. Z jego działalnością związana była również budowa murowanego kościoła św. Sebastiana w Rudnie oraz podtrzymywanie kultu Św. Sebastiana.
Wśród przywołanych postaci znalazł się również ksiądz Wojciech Kania (1915–2002), pochodzący z Ilkowic należących do parafii pw. Św. Trójcy w Łęgu Tarnowskim. Po święceniach kapłańskich w 1941 roku posługiwał w Turzy, Szczepanowie, Rzezawie i Bochni. Był świadkiem uwięzienia księdza Romana Sitki, a jego relacja została wykorzystana w procesie beatyfikacyjnym tego kapłana. W 1946 roku wstąpił do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Pracował wśród Polaków we Francji i Stanach Zjednoczonych, a 23 lutego 1970 roku został wybrany przełożonym generalnym zgromadzenia. Funkcję tę pełnił do 1976 roku. Zmarł w 2002 roku w Los Angeles. Jego życie było świadectwem kapłańskiego oddania i służby Polakom żyjącym poza granicami ojczyzny.
Szczególne miejsce w tej opowieści zajmował Józef Englart (1865–1951), który od 1894 roku aż do śmierci pełnił funkcję organisty parafialnego. Przez ponad pół wieku towarzyszył mieszkańcom w najważniejszych chwilach ich życia. Był także zaangażowany społecznie, między innymi jako skarbnik Kasy Stefczyka.
Wspomniano także Mieczysława Szumnego (1908–1979) – nauczyciela i kierownika łęgowskiej szkoły podstawowej, który w 1949 roku przybył do Łęgu Tarnowskiego i objął kierownictwo miejscowej placówki. Funkcję tę pełnił przez 23 lata, do 1972 roku. Był nie tylko kierownikiem, ale także nauczycielem i wychowawcą, który zapisał się w historii szkoły oraz pamięci lokalnej społeczności jako człowiek zasłużony dla jej rozwoju.
Przywołano również postać Władysława Karola Dykacza (1908–1977), naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w Łęgu Tarnowskim. Z jego działalnością wiązał się ważny etap rozwoju miejscowej straży, w tym budowa i otwarcie nowej remizy w 1974 roku, która stała się również miejscem spotkań i działalności kulturalnej.
Ostatnim z bohaterów wieczoru był Józef Panek (1918–2008) – żołnierz Armii Krajowej, zaangażowany w działalność niepodległościową, za którą spotkały go represje i więzienie. Pozostawił cenne wspomnienia dotyczące losów swojej rodziny i mieszkańców Łęgu, okupacji, wojennych zniszczeń oraz trudnych doświadczeń powojennych.
W niedzielny wieczór 15.11 2026r. przeszłość nie była jedynie zbiorem dat i nazwisk. Stała się żywą opowieścią dzięki młodym wykonawcom, którzy z wielkim zaangażowaniem i wrażliwością odczytywali przygotowane teksty. Szczególnie poruszające były fragmenty wspomnień Józefa Panka, pozwalające spojrzeć na dramatyczne wydarzenia historii oczami człowieka, który sam ich doświadczył.
Wyjątkowy nastrój tworzyły półmrok, płonące świece, prezentacja multimedialna przedstawiająca zdjęcia dawnych miejsc i ludzi oraz subtelny akompaniament organowy wykonywany na żywo. Muzyka pięknie przeplatała się z opowieściami, nadając spotkaniu atmosferę zadumy i refleksji.
Dopełnieniem wieczoru i zwieńczeniem jego oficjalnej części było wystąpienie ks. proboszcza Wiesława Orwata. Zwrócił on uwagę na wieloaspektowy wymiar pamięci – o ludziach, ich historiach, dokonaniach i wartościach, które pozostawili kolejnym pokoleniom. Następnie poprowadził modlitwę za wszystkich wspomnianych podczas tegorocznych Zaduszek z imienia i nazwiska.
II Zaduszki Łęgowskie stały się nie tylko spotkaniem z lokalną historią, ale również chwilą wytchnienia od codziennych problemów i niepokojów współczesnego świata. Pozwoliły uczestnikom zatrzymać się i przypomnieć sobie, co naprawdę ważne. Pozostawiły przekonanie, że warto mieć cele, kierować się uniwersalnymi wartościami, a szacunek i tolerancja powinny stanowić swoisty kompas, pomagający odnaleźć właściwą drogę.
Są ludzie, którzy odchodzą, ale ich ślady pozostają. Są historie, które mimo upływu stuleci wciąż zasługują na to, by je opowiadać. I są miejsca, których nie da się zrozumieć bez pamięci o tych, którzy je tworzyli. II Zaduszki Łęgowskie przypomniały, że pamięć to nie tylko wspominanie przeszłości. To także wdzięczność, szacunek i odpowiedzialność za to, co zostanie przekazane następnym pokoleniom.
Światło, które nie gaśnie, to światło pamięci. Niech trwa


























